Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

Μέχρι πότε το μέλλον θα γίνεται χωρίς εσένα;


Τέσσερις μέρες απομένουν για τις αυτοδιοικητικές εκλογές της Κυριακής και συνέχεια στο μυαλό μου στροβιλίζει η σκέψη του πως θα ψηφίσουν, του πως θα «σταυρώσουν» τούτη τη φορά οι συμπολίτες και συμπατριώτες μου. Οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες, έναν χρόνο μετά τον… αποχαιρετισμό στα όπλα της ΝΔ, την ανάληψη της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, και μισό ύστερα από την υπογραφή του μνημονίου ή την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης αν θέλετε, γεγονότα τα οποία οι αρχηγοί των κομμάτων έθεσαν στον πολιτικό διάλογο περίπου ένα μήνα πριν τις κάλπες.
Ευθύς το μήνυμα εστάλη και όσοι ευελπιστούν να αναλάβουν περιφερειακά καθήκοντα, «πιπιλάνε» έκτοτε αυτά που τσαμπουνάνε οι πιο λαρτζ πρωθυπουργοί. Το πολιτικό σύστημα με το στυλό του «μουτζουρώνει» εσκεμμένα συνεχώς την… ατζέντα. Προσπαθούν να πείσουν ότι οι εκλογές της Κυριακής βγάζουν πρωθυπουργό. Αλήθεια από πότε η δημοκρατία μας έγινε τόσο ελαστική ώστε να επιτρέπει και δημοψηφίσματα για τον «κυρίαρχο ελληνικό λαό»;
Πάρα πολλοί αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να αναφέρονται οι ταγοί σ’ αυτούς νωρίτερα και ποτέ και πάντα να μην τους ακούνε αργότερα. Έπειτα αναγνωρίζουν ότι αυτό γίνεται γιατί φταίνε αφού τους ψηφίζουν. Τέλος «υπακούουν» στο φτηνιάρικο lfe style της εποχής το οποίο προφανώς τους έπεισε -μέσω αποβλάκωσης- ότι η απάθεια είναι in και συνάμα πράξη μέγιστης πολιτικής ευθύνης. Δυστυχώς οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι νέοι άνθρωποι.
Οι νέοι σήμερα δε βίωσαν ούτε πόλεμο, ούτε κακουχία εφάμιλλη με την κατοχή. Είναι περισσότερο μαλθακοί από τους αντίστοιχους παλαιότερων γενεών αφού έτσι τους εκτρέφει το σύστημα για να είναι πιο χειριστοί στο μέλλον. Ταυτόχρονα τους εμφυσήθηκε η βία και η έλλειψη αισθήματος στο άκουσμα της απώλειας ενός ανθρώπου από μικρή ηλικία, και γερνώντας το συναίσθημα της αδιαφορίας μεγαλώνει κι αυτό μαζί τους. Οι νέοι βαρέθηκαν πλέον να ακούν και να μην βλέπουν πράξεις και αντάμα ακολούθησαν και οι γηραιότεροι οι οποίοι βαρέθηκαν βλέποντας τους νέους να μην παίρνουν πρωτοβουλίες, καθώς και το μέλλον που τους παραδίδουν στα χέρια τους. Έτσι τελεσιδίκησαν την αποχή.
Το πολιτικό σύστημα σίγουρα δεν είναι όλο διεφθαρμένο. Κάποιοι όμως τα φάγανε και κοντεύουν να σκάσουν. Οι «ανώτεροί» τους τούς ξέρουν αλλά δεν μιλάνε. Στον πανικό τους, από τις άστοχες για το μέλλον κυβερνητικές ενέργειές τους, σπέρνουν την καχυποψία στον ελληνικό λαό ξεστομίζοντας ότι φταίνε όλοι ανεξαιρέτως, και εκβιάζουν την ψήφο του. Θέλουν να πείσουν ότι αφού απέτυχαν να κυβερνήσουν τη χώρα οι ίδιοι, θα το κάνουν οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες των συνδυασμών τους.
Απέτυχαν συνειδητά να εφαρμόσουν τα λεγόμενά τους και κοίταξαν τον εαυτούλη τους, το κόμμα τους, τους γνωστούς, τους φίλους, τους συγγενείς, τους χρηματοδότες, την Ελλάδα… από ψηλά, από βεράντες, από ρετιρέ, από τη θάλασσα, μέσα απ’ το γιοτ, πάνω σε λόφους, μέσα απ’ τα δάση όπου έχτισαν τη βίλα για να τους θυμίζει τη ζωή στο χωριό. Δεν κοίταξαν όμως τους Έλληνες. Αυτούς που προεκλογικά δεσμεύονται πως θα υπηρετήσουν, κάτι που αποτελεί εν τέλει χρέος και καθήκον τους.
Οφείλω να σημειώσω ότι τα γεγονότα αυτά διαφοροποιούνται κατά πολύ σε τοπικό επίπεδο. Ο κάτοικος ενός χωριού διαπιστώνει τις περισσότερες φορές αν ο πρόεδρος είναι δίπλα του. Αυτή την καθημερινή επαφή την βιώνει ο άνθρωπος της επαρχίας και θα κρίνει σίγουρα ανάλογα με το προσφερθέν έργο. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι όση ανοησία κι αν σπαταλιέται γύρω απ’ το μνημόνιο, σε τοπικό πάντα επίπεδο, ο άνθρωπος του χωριού θα κοιτάξει πρόσωπα και όχι πολιτικές, και θα ψηφίσει.
Εδώ αξίζει να υπογραμμιστούν τα λόγια του Σοφοκλή. «Αν δεν ασχοληθείς εσύ με τα κοινά, κάποιος κατώτερός σου θα το κάνει». Η ασχολία βέβαια δεν έγκειται μόνο στο να κατέλθεις στον πολιτικό στίβο, αλλά και στην ψήφο. Γεγονός είναι ότι η αποχή ευνοεί τον πρώτο, ίσως να αποτελεί τελικά ψήφο υπέρ εκείνου στον οποίο ορισμένοι θέλουν να αντιταχθούν. Ψηφίζοντας έχεις λόγο και δίνεις εντολή. Απέχοντας ο λόγος σου δεν έχει τόνο, η φωνή δεν ακούγεται.
Το τι συνέβη οικονομικά στη χώρα σε γενικές γραμμές είναι γνωστό. Πολλά από τα προαναφερόμενα βασανίζουν πολλών τη σκέψη. Πολλοί απ’ αυτούς βολεύτηκαν με το να μεταλλάσσονται σε απαθείς στρουθοκάμηλους. Ας σταματήσουν τουλάχιστον να νομίζουν ότι μας «παραμυθιάζουν» προσποιούμενοι ότι μεγάλωσαν με το «φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα»

Παύλος Γ. Σφέτσας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου