Τετάρτη, 28 Μαρτίου 2012

Η Δημοκρατία στα κάγκελα


Γράφει ο Νίκος Γιάνναρης
giannarisn@hol.gr

Περίεργος αν μη τι άλλο, ο φετινός εορτασμός της Εθνικής επετείου του ’21. Κάγκελα, ΜΑΤ, αστυνομικοί της ασφάλειας με πολιτικά, λίγοι «τολμηροί» επίσημοι στην εξέδρα, λιγοστός κόσμος, υποτονικό κλίμα, αδιάφορη νεολαία, ήταν μερικά από τα συστατικά της φετινής παρέλασης της 25ης Μαρτίου εδώ στην Λαμία.

Στην Αθήνα η συνταγή είχε μεγαλύτερες δόσεις αστυνομίας, πιο πολλά κάγκελα και αποκλεισμένους δρόμους. Και όλα αυτά για την προστασία των πολιτικών από τους εξοργισμένους πολίτες! Βέβαια, με μια άλλη ματιά θα μπορούσαμε να πούμε πως το όλο σκηνικό θύμιζε ζωολογικό κήπο με άγρια θηρία. Ξέρετε, τα θηρία μέσα στο κλουβί, οι φύλακες και το προσωπικό μέσα κι έξω από το κλουβί και γύρω – γύρω οι θεατές να παρατηρούν προστατευμένοι. Ωστόσο, οι «δικοί» μας πολιτικοί ήταν αυτοί που κατασπάραξαν τις ζωές μας και τώρα απολαμβάνουν την ασφάλειά τους μέσα στο κλουβί. Και το ερώτημα που γεννάται είναι, αφού φοβούνται να ανέβουν σε μια εξέδρα για να παρακολουθήσουν μια παρέλαση, πώς θα βγούνε στον κόσμο τις επόμενες εβδομάδες για να του ζητήσουν την ψήφο του; Και στο κάτω - κάτω φοβάται όποιος έχει κάνει κακό σε κάποιον να τον συναντήσει. Αυτοί αφού ήταν σίγουροι για τις μέχρι τώρα επιλογές τους, τις στήριξαν με την ψήφο τους εντός της Βουλής και δεν έχουν κάνει κακό σε κανένα, γιατί φοβούνται τον κόσμο; Την ώρα που όλη η Ελλάδα μαστίζεται από την άγρια εγκληματικότητα, από αποτρόπαια εγκλήματα για λίγα ευρώ, οι πολιτικοί μας αποσπούν αστυνομικές δυνάμεις από το κύριο έργο τους που είναι η πάταξη της εγκληματικότητας για την δική τους προστασία. Επομένως είναι πολίτες διαφορετικοί από εμάς; Με ποιο δικαίωμα απολαμβάνουν την μέγιστη δυνατή προστασία σε κάθε τους βήμα, έναντι ημών; Σε τελική ανάλυση, τι σόι δημοκρατία και ελευθερία έχουμε όταν δεν μπορούμε να περπατήσουμε ελεύθερα σε οποιονδήποτε δημόσιο χώρο, γιατί θα τυγχάνει να βρίσκεται την ίδια στιγμή παρόν κάποιος πολιτικός; Ερωτήματα που μάλλον μόνο οι ίδιοι μπορούν να απαντήσουν, αλλά είναι σίγουρο πως δεν θα το κάνουν.
Και επειδή την Κυριακή υποτίθεται πως γιορτάζαμε την εθνική Επέτειο του 1821, σίγουρα θα τρίζουν τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη, του Διάκου, του Νικηταρά, του Καραϊσκάκη και τόσων άλλων που έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτή την έρμη πατρίδα, που οι σημερινοί απόγονοι τους την παρέδωσαν αμαχητί στις ξένες δυνάμεις. Και μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά θα περάσουν (όπως και τότε) πολλά χρόνια για να εμφανιστεί ξανά στις επόμενες γενιές ένας Κολοκοτρώνης που θα ξεσηκώσει τους ραγιάδες και θα τους πείσει ότι θα πρέπει να παλέψουν και πάλι για την ανεξαρτησία και την ελευθερία τους. Μέχρι τότε, η πολύπαθη Δημοκρατία μας θα βρίσκεται στα κάγκελα. Από την μέσα ή την απέξω μεριά, όπως στον ζωολογικό κήπο, ανάλογα σε ποια πλευρά θα ανήκει αυτός που θα την κοιτά.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου