Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

ΒΡΑΧΟΣ



Όλα σκατά στον κόσμο μου, δεν άλλαξα καθόλου.
Μαύρη ψυχή, σκατάνθρωπος, πάω κατά διαόλου.

Την ώρα που πλουτίζουνε λίγοι εις βάρος όλων,
χιλιάδες χρόνια χαίρομαι με το καυλί εις τον κώλον!

Μες στα σκοτάδια περπατώ, μεσαίωνας φορέβα!
Το σκότος ειν’ η πρέζα μου που τρέχει μες στη φλέβα.

Μες στην πουστιά, τη ρουφιανιά, πατώ επί πτωμάτων,
‘γω βασιλιάς μονόφθαλμος σε κόσμο αομμάτων.

 Δε χαμπαριάζω τίποτα, το δίκιο είναι δικό μου,
γλείφω τον κώλο αλλωνών κι αυτό για το καλό μου.

Πατώ σα στρουθοκάμηλος, πηγαίνω σα κουνάβι,
κι άμα την πιάσω την καλή, σας βγάζω και το λάδι!

Έτσι κυλούν οι εποχές κι αν δε σ’ αρέσει, ψόφα!
Για να μιλάς για ανθρωπιά θα ‘σαι καμία σκρόφα…

Πιο πονηρός από εμέ να είσαι δε νομίζω,
πείνα γεννά η μήτρα μου και φτώχεια αναβλύζω.

Ψοφάτε όλοι γύρω μου, θα ζήσω και μονάχος.
Ειν’ η ψυχή μου αδειανή και η καρδιά μου βράχος.

Φώτο justopen

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου