Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

ΤΟ ΜΠΟΥΚΑΛΙ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ



Απ’ το μπουκάλι των στιγμών γουλιές ρουφάω αράδα,
κι είναι οι περισσότερες πικρές, ζωή ρημάδα!

Κι αν έγινα πιο έμπειρος συχνά δεν την παλεύω,
έχω ακόμα το παιδί που μέσα μου χαϊδεύω.

Είναι ο καθένας μόνος του μες στη ζωή εν τέλει
για να σταθμίζει όλα τα μη, τα πρέπει και τα θέλει.

Έτσι βαδίζει μοναχός, κανένας δεν τον νοιώθει,
και μένουν ανεκπλήρωτοι όλοι οι μεγάλοι πόθοι.

Κρατώντας το μπουκάλι του μες στη ζωή βαδίζει,
άλλοτε μένει άθικτο, μα πιο συχνά ραγίζει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου