Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Απ’ τον Θεμιστοκλή στον Κολοκοτρώνη μια προδοσία δρόμος

25 Μαρτίου. Επέτειος ελληνική, επέτειος εθνική. Μην ακούτε τα περί ταξικής επαναστάσεως, η επανάσταση του 1821 ήταν εθνική. Για το έθνος μάχονταν οι αγωνιστές και ήρωες, αυτό έλεγαν και βροντοφώναζαν. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης δεν ήθελε να συνδεθεί ο αγώνας με άλλες επαναστάσεις κοινωνικού χαρακτήρα που λάμβαναν μέρος στην Ευρώπη. «Με τη βοήθεια του Θεού θα ελευθερώσουμε την πατρίδα μας», ισχυρίζονταν κι αυτό τους έδινε δύναμη κι ελπίδα. Κι αυτό έπραξαν! Υπερασπίστηκαν την εδαφική τους ακεραιότητα, όπως είχαν μάθει απ’ τους προγόνους τους.

Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Θεμιστοκλής. Υπερασπίστηκε τα πάτρια εδάφη, και κατ’ επέκταση τα ευρωπαϊκά, στη Σαλαμίνα με τεράστια επιτυχία το 480 π.Χ. Στην πολιορκία της Τριπολιτσάς ο Κολοκοτρώνης χρησιμοποίησε το δίζυγο πυρ, καταφέρνοντας καίριο χτύπημα στο ιππικό των Τούρκων. Στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας οι ελληνικές τριήρεις, που ήταν πολύ πιο μικρές και ευέλικτες σε σχέση με τα δυσκολοκίνητα περσικά πλοία, μπόρεσαν να ελιχτούν με ευκολία σε εκείνον τον περιορισμένο χώρο και να κατατροπώσουν τους Πέρσες, οι οποίοι δεν είχαν τη δυνατότητα ελιγμού. Αυτό ήταν το νικηφόρο σχέδιο του Θεμιστοκλή. Τεράστιοι στρατηγοί κι οι δύο!

Ο Θεμιστοκλής εξοστρακίστηκε από την Αθήνα το 472 π.Χ. Οκτώ χρόνια αργότερα! Ο εξοστρακισμός ήταν πολιτικό μέτρο (θεσμός που επιβλήθηκε από το νομοθέτη Κλεισθένη τον 6ο αιώνα π.Χ. και πρόβλεπε απομάκρυνση από την Αθήνα για δέκα χρόνια) που έπαιρνε η πολιτεία, στην αρχαία Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα, ενάντια σ' εκείνους που θεωρούνταν «επικίνδυνοι» για αυτήν. Η απόφαση για εξοστρακισμό κάποιου παίρνονταν μετά από ψηφοφορία στην οποία συμμετείχαν όλοι οι Αθηναίοι πολίτες. Πάνω σε όστρακα (από όπου και ο όρος) καθένας χάραζε το όνομα εκείνου που τον θεωρούσε περισσότερο επικίνδυνο. Κατόπιν γινόταν καταμέτρηση των οστράκων κι αυτός που είχε τα περισσότερα όστρακα εξοριζόταν από την Αθήνα.

Την ίδια τύχη είχε και ο Μιλτιάδης, ο οποίος μετά τον θρίαμβο στη Μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. θεωρήθηκε ήρωας της Αθήνας. Θέλοντας να εδραιώσει τη νίκη του, χτύπησε τη Νάξο ένα χρόνο αργότερα για να την τιμωρήσει για τη βοήθεια που παρείχε στους Πέρσες. Δεν έπεσε το ίδιο εύκολα όμως η Πάρος. Μετά από άπραγη πολιορκία 26 ημερών, ο Μιλτιάδης τραυματίστηκε στον μηρό από βέλος κι επέστρεψε άπραγος στην Αθήνα. Η ήττα του αυτή δεν άρεσε στους Αθηναίους, οι οποίοι τον έστειλαν στη φυλακή, όπου και πέθανε από γάγγραινα!

Αρκετούς αιώνες αργότερα ο Κολοκοτρώνης, μετά την Τρίπολη (από τις αρχές του Ιούνη 1821 έως τις 23 Σεπτεμβρίου τελικά), κατατρόπωσε και τον Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 - 28 Ιουλίου του 1822). Ο ηρωισμός φαίνεται ότι είναι κακό πράγμα στην Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της όμως… Αν είχα το ταλέντο του σκιτσογράφου, θα της έβαζα τα κορμιά να χύνονται απ’ το στόμα. Άλλα θα έτρεχαν να κρυφτούν τριγύρω απ’ τα γαμψά της νύχια, που κάμποσα εκεί γαντζώθηκαν απ’ τη μανία της να τα κατασπαράξει!

Την ώρα που οι πατριώτες μάχονταν, οι πολιτικοί πρόγονοι των σημερινών σκυφτών σκέφτηκαν να φτιάξουν κυβέρνηση. Άλλοι μάχονταν να ελευθερώσουν την πατρίδα απ’ τον τουρκικό ζυγό, κι άλλοι μάχονταν να τις βάλουν τις αλυσίδες του δανειακού. Είχε και έχει πολύ ψωμί γι’ αυτούς και το κομματικό τους σκυλολόι ο δανεισμός της χίμαιρας. Έτσι τη βλέπουν την Ελλάδα 194 χρόνια τώρα και το σκίτσο αυτό ακριβώς θα αντικατόπτριζε.

Το Νοέμβριο του 1824 το πολιτικό κατεστημένο βρήκε τον τρόπο να κάμψει το ηθικό του Κολοκοτρώνη, υποκινώντας τη δολοφονία του πρωτότοκου γιου του, Πάνου. Ένα χρόνο αργότερα ο γέρος του Μωριά φυλακίζεται στην Ι.Μ. Προφήτη Ηλία στην Ύδρα χωρίς κατηγορητήριο, χωρίς δίκη, χωρίς καταδίκη! Την ίδια στιγμή ο Αιγύπτιος Ιμπραήμ εισβάλει στην Πελοπόννησο με 100000 άντρες, γεγονός που έκανε τα πολιτικά ανδρείκελα της εποχής να βρέξουν τα βρακάκια τους! Έτσι αποφασίζουν την αποφυλάκιση του στρατηγού λίγες μέρες μετά τη μάχη στο Μανιάκι το Μάιο του 1825.

Αυτός, χάριν της ελευθερίας της πατρίδας του, τα ξεχνάει όλα! Για να τον στείλει και πάλι η πατρίδα του στα μπουντρούμια του Παλαμηδίου στο Ναύπλιο το Σεπτέμβριο του 1833, με τον Δημήτριο Πλαπούτα και άλλους 21 στρατιωτικούς για εσχάτη προδοσία! Τα δάνεια έπρεπε να ελέγχονται και οι δυτικοί έστειλαν αρκετούς πράκτορες να ελέγχουν τα πράγματα. Αντιβασιλείς τότε, βασιλείς αργότερα. Οι σκύφτες πολιτικοί τους γλείφτες τέτοιοι παρέμειναν πάντα βέβαια... Κανά δυο μετονομάστηκαν σε «εθνάρχες» για να γελάει μαζί τους η ιστορία… Ο θόρυβος που δημιούργησε η φυλάκιση του Κολοκοτρώνη οδήγησε τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Κωλέττη, στην χαρακτηριστική για τον γέρο του Μωριά δήλωση: «Αν τον σκότωναν στην Ύδρα, δε θα τον είχαμε να μας τα κάνει αυτά σήμερα»!

Μια άλλη μεγάλη μορφή της επανάστασης, ο Νικηταράς, χρειάστηκε να αλλάξει στα Δερβενάκια τρία σπαθιά, ενώ το τέταρτο δεν μπορούσαν να το βγάλουν απ’ το χέρι του, το οποίο είχε πάθει αγκύλωση. Τον είπαν «τουρκοφάγο» αλλά κατάντησε να επαιτεί άρρωστος και τυφλός! Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος έδωσε μολύβι στους Τούρκους κατά την πολιορκία της Ακρόπολης, για να μην παίρνουν το μολύβι του Παρθενώνα! Εκεί τον σκότωσαν! Η Μαντώ Μαυρογένους έδωσε όλη την περιουσία της για την πατρίδα, αλλά όταν ήρθε η ώρα να της ζητήσει σύνταξη, ο υπάλληλος του… κράτους τη ρώτησε «και τι έκανες εσύ στον αγώνα;»! Προφανώς γι’ αυτό την πέταξαν από το σπίτι της, βγάζοντάς το σε πλειστηριασμό και πέθανε σε ηλικία 44 ετών φτωχή! Τι έκανε άλλωστε κι αυτή στον αγώνα; Έρωτες ζούσε με τον Υψηλάντη. Ζήλια ο Κωλέττης που θα ενώνονταν δυο αριστοκρατικές οικογένειες, έβγαλε βρώμα ότι η Μαντώ τον απατά! Μεγάλη κουτσομπόλα ο τύπος…

Οι τραγικοί ποιητές Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης πέθαναν στην εξορία. Ο Πυθαγόρας της Γεωμετρίας, των Μαθηματικών και της Φιλοσοφίας πέθανε από πείνα στην εξορία. Το ίδιο και ο κορυφαίος Αριστοφάνης, το ίδιο και οι μεγάλες μορφές της Ιστορίας, Ηρόδοτος και Θουκυδίδης, το ίδιο και ο πρωτοπόρος στην Αστρονομία, Αναξαγόρας. Ο κορυφαίος των Φιλοσόφων, Σωκράτης, φυλακίστηκε άδικα. Στη φυλακή και ο κορυφαίος γλύπτης Φειδίας, στην εξορία ο αρχιτέκτονας του Παρθενώνα, Ικτίνος. Ακόμη και ο Αριστείδης ο Δίκαιος πέθανε από πείνα στην εξορία, προφανώς γιατί ήταν δίκαιος και σωστός Δημότης των Αθηνών!

Όσο η ιστορία δεν θα διδάσκεται στα σχολεία, τόσο αυτή θα επαναλαμβάνεται! Όσο ο φθόνος της χίμαιρας να αρπάξει στα νύχια της τα παιδιά της, τόσο αυτά θα τρέχουν μακριά να σώσουν τα κορμιά τους!

Από στόμα οπού φθονάει,
παλληκάρια, ας μην πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει
του αδελφού την κεφαλή.

Μην ειπούν στον στοχασμό τους
τα ξένα έθνη αληθινά.
Εάν μισούνται ανάμεσά τους
δεν τους πρέπει Ελευθεριά.

(Διονύσιος Σολωμός - Ύμνος εις την Ελευθερία)

Παύλος Γ. Σφέτσας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου