Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Η αντεπίθεση της φτώχειας

Πριν προλάβει κάποιος να ρίξει τις ευθείες βολές του απέναντι στον τίτλο του άρθρου, θα πρέπει να γνωρίζει σε τι κατάσταση βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα. Όταν ξεκίνησε ο ανηλεής οικονομικός πόλεμος απέναντι στη χώρα, πριν πέντε χρόνια, υπήρξε μεσαία τάξη. Μεθοδευμένα και κατόπιν σχεδίου εξαλείφεται, αν δεν έχει ήδη εξαφανιστεί. Το σχέδιο της …Νέας Εποχής, όπως και «Έλληνες» πρωθυπουργοί έχουν αρκετές φορές επικαλεστεί, είναι να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι και λιγότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι και περισσότεροι. Και δυστυχώς το παγκόσμιο αυτό σχέδιο ξεκίνησε να εφαρμόζεται πρώτα στην Ελλάδα!

Δεν είχα σκοπό να κάνω αυτή την παρέμβαση, μιας και πίστευα ότι η αντίθετη άποψη θα πρέπει να είναι σεβαστή. Βλέπω τις ρητορικές του ΟΧΙ και του ΝΑΙ και οφείλω να ομολογήσω ότι έχω μείνει έκπληκτος με αυτή όσων κινούνται στην καταφατική κατεύθυνση. Δεν έχω δει σε γενικές γραμμές όσους λένε ΟΧΙ να θέλουν να καταστραφεί η ΕΕ. Ούτε να θέλουν να επιστρέψουν στο εθνικό νόμισμα. Κάτι τέτοιο άλλωστε δε γίνεται νομικά από την πλευρά των δανειστών, εκτός κι αν η Ελλάδα το θελήσει. Αντίθετα οι του ΝΑΙ επιδίδονται σε ένα κρεσέντο απειλών και τρομοκράτησης.

Δεν είναι κάτι καινούριο αυτό. Και στις εκλογές του Ιανουαρίου το ίδιο συνέβη από τα ίδια κέντρα. Από το σκουληκιασμένο σύστημα που τρώει και το μεδούλι πλέον της πατρίδας μας. Να ήταν δημοσιογράφοι, θα το επικαλούμουν, αλλά οι γραβατοφορεμένοι τηλεπαραθυράκηδες είναι υπάλληλοι των τραπεζών. Τα αφεντικά τους έχουν μπουκώσει στο χρήμα με τραπεζικές διαφημίσεις, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις απευθείας χρηματοδότησης από τους δανειστές σε δημοσιοκάφρους. Αυτοί βρίσκονται σε αγαστή συνεργασία με την εξουσία των απόγονων του Κωλέττη και του Ζαΐμη. Μ’ αυτούς που νομοθετούν υπέρ των τραπεζιτών για να αυξάνονται οι τραπεζικές τους καταθέσεις. Ομονόησε ο Καραμανλής με τον «αρχιερέα της διαπλοκής» -όπως έλεγε- Σημίτη και ο Μητσοτάκης με το Σαμαρά στο ΝΑΙ! Τι άλλο θέλετε;

Αυτή είναι η μία πλευρά του συστήματος του ΝΑΙ. Της άρχουσας τάξης των μπουρτζόβλαχων που έχουν συνηθίσει τα δανεικά να τα μοιράζονται για κοντά 200 χρόνια. Χρήματα που θα έπρεπε να πηγαίνουν για την καλυτέρευση των συνθηκών επιβίωσης και ευημερίας του λαού. Για να μπορεί να το κάνει αυτό το σύστημα των διεφθαρμένων δωσιλόγων, έπρεπε να υπάρχει η βοήθεια της αποχαύνωσης. Την ώρα που ξεκίνησαν τα τηλεφωνήματα -την ώρα που κοιμόσουν- από τις τράπεζες, για να σου ανακοινώσουν ότι είσαι ο υπερτυχερός ενός χρέους, στα κανάλια έβγαινε το κάθε λογής αμόρφωτο τσόκαρο για να σου δείξει πως τα περνά η …άρχουσα τάξη της μπουρτζοβλαχίας. Με το δάνειο αυτό είχες κι εσύ την ευκαιρία να γλύψεις λίγο από το κοκαλάκι της αίγλης αυτής…

Από κοντά σέρνονται οι μεγαλοεπιχειρηματίες πολυεθνικών που γι’ αυτούς έγινε ο νόμος των 586 ευρώ μικτά, 520 στο χέρι και ψόφα! Κι αυτό νόμιμα. Δεν μιλάω για περιπτώσεις μαύρης εργασίας όπου αναγκάζεσαι να δουλεύεις σαν το σκλάβο για ένα κομμάτι ψωμί αμέτρητες ώρες. Αυτό είναι το σύστημα εν ολίγοις που έχει επιδοθεί σε ανηλεή τρομοκρατία για να καταφέρει να εξασφαλίσει το ΝΑΙ των πολιτών… Ένα σύστημα που νομίζει ότι κάθεται σε ένα θρόνο και κοιτάει από κάτω την πλέμπα να ψοφολογά κάνοντας θυσίες. Που δεν έχει κανένα πρόβλημα με τη διαμορφωθείσα κατάσταση των υπολοίπων, μιας και ο δικός τους κώλος δεν καίγεται. Καταλαβαίνει και συμπονά, αλλά μάχεται να μην αλλάξει αυτή η κατάσταση! Από κοντά πλέον και οι …πατέρες της ελληνικής εκκλησίας που τάχθηκαν υπέρ της παγκοσμιοποίησης. Τάχθηκαν υπέρ του χρήματος, τάχθηκαν υπέρ των λίγων! Αυτούς ας τους κρίνει ο Θεός που λίγο πιστεύουν!

Από την άλλη βρίσκονται άνθρωποι που έχουν δει τη ζωή τους να αλλάζει ριζικά. Δεν πρόκειται να αναφέρω περιστατικά, μιας και τα τελευταία χρόνια δεν είναι λίγα τα γραφόμενά μου σχετικά. Αυτά άλλωστε μένουν και μπορεί ο καθένας να επιβεβαιώσει. Για πρώτη φορά θα μιλήσω προσωπικά, γνωρίζοντας ότι κάτι τέτοιο δεν είναι το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω τούτη την ώρα. Θα μιλήσω προσωπικά γιατί δέχομαι πολλά μηνύματα που πλέον χρίζουν απάντησης. Θα μιλήσω προσωπικά αλλά όχι δημοσιογραφικά, ανθρώπινα…

Πολλοί φίλοι με ρωτούν τι θα σημάνει το ΟΧΙ. Τι γίνεται μετά απ’ αυτό. Άλλοι επιτίθενται που επιμένω να μην καταλαβαίνω ότι το συμφέρον της πατρίδας είναι με τους δανειστές (δεν πέφτει φωτιά να με κάψει;)!!! Έχω δει όμως και μηνύματα από συγκυβερνώντες φίλους. Που μιλούν για τους μετανάστες. Γι’ αυτούς που έφυγαν και δεν έμειναν πίσω ν’ αλλάξουν την πατρίδα. Άλλοι το προχώρησαν και μας καλούν, μεταξύ αυτών και μένα, να μη μιλάμε γιατί δεν έχουμε δικαίωμα κριτικής! Γιατί αναζητήσαμε ένα καλύτερο αύριο στο εξωτερικό…

Δύο φορές έχω υποστεί λογοκρισία. Αλλά δε θέλω να σταθώ εκεί. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που συνηθίζεται στη χουντική μνημονιακή Ελλάδα στα ΜΜΕ. Η διαφορετική άποψη πληρώνεται! Όχι όμως με χρήματα, με ανεργία… Αφιέρωσα αμέτρητες ώρες σε μια σατιρική τηλεοπτική εκπομπή χωρίς μισθό, με μοναδική πληρωμή τα μάτια του κόσμου. Τελικά είδα ότι η σάτιρα έτεινε να γίνει όπλο στα χέρια της εξουσίας γιατί η δική μου ψυχολογική φθορά, άφηνε ήσυχο τον συνάνθρωπο στον καναπέ, επειδή εγώ έλεγα αυτά που αυτός ήθελε!

Η ανάγκη για επιβίωση με οδήγησε στο να δουλεύω παράλληλα. Δυο μήνες απλήρωτος. Το μεσημέρι ψωμί με πατάτες τηγανιτές, το βράδυ ψωμί με λάχανο! Οι υποχρεώσεις να «τρέχουν» και στην ερώτηση τι θα γίνει με το μισθό μου και τι θα φάω σαν άνθρωπος η απάντηση ήταν «στ’ αρχίδια μου»! Ήρθα στη Γερμανία και δεν γνώριζα τι θα συναντήσω. Τι θα κάνω στη δουλειά, μου αρκούσε που θα εργαζόμουν! Και τώρα που γράφω σκεπτόμενος ότι κάποιοι λένε ότι δεν έχω δικαίωμα κριτικής (σαν δημοσιογράφος ωιμέ!) σαν πολίτης, έχω να δω το παιδί μου επτά μήνες! Και αυτά εν ολίγοις…

Δεν έχει σημασία άλλωστε να αναλωθώ. Είναι κι αυτή μια μικρή ιστοριούλα, όπως του καθενός επί εποχής μνημονίου. Εποχής μειοδοσίας και προδοσίας. Αλλά το τι θα συμβεί δεν το ξέρει κανείς… Κάποιες φορές στη ζωή χρειάζεσαι δύναμη κι ας μην υπάρχει το σχέδιο. Το αύριο χτίζεται! Το τι θα συμβεί με το ΝΑΙ το γνωρίζουμε όλοι! Το σύστημα που τρώει τις σάρκες μας θα συνεχίσει τη μάσα. Γνωρίζει κανείς απ’ αυτούς του ΝΑΙ πως είναι την Τετάρτη να ξεμένεις από χρήματα και να περιμένεις την Παρασκευή το ταμείο ανεργίας να προσφέρεις στο παιδί σου ένα παγωτό; Με το ΟΧΙ δίνεται μια ευκαιρία ακόμη, μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου, να δείξει ο λαός μας ότι στέκεται όρθιος και πολεμά! Ότι αψηφά τους κινδύνους του άγνωστου, αλλά ξέρει βαθιά μέσα του ότι στο τέλος θα τα καταφέρει.

Αν υπήρχε τρόπος να μας γύριζαν στο εθνικό νόμισμα τώρα θα ήταν καταστροφικό, υπό την έννοια ότι δεν παράγουμε τίποτα! Θα πρέπει όμως επιτέλους ν’ αρχίσουμε! Με ευρωπαϊκές επιδοτήσεις ή χωρίς. Αυτό θα φέρει θέσεις εργασίας και όχι το μάσημα της σύνταξης στις καφετέριες. Το ΟΧΙ πρέπει να ακουστεί περήφανα στην Ευρώπη των λαών. Να το ακούσουν οι τραπεζίτες και οι υπάλληλοί τους! Έχουμε τους λαούς με το μέρος μας. Είμαστε όλοι άνθρωποι και το σχέδιο δεν κάνει διακρίσεις. Μαύροι ή λευκοί, Ευρωπαίοι ή όχι, Έλληνες ή Γερμανοί, μας έχουν έτοιμους για το μίξερ της πολτοποίησης! Μπορεί το ΟΧΙ να ξεπουληθεί από τους πολιτικούς, αλλά η ιστορία θα μιλά για το περήφανο αυτό ΟΧΙ του λαού!

Στον σημερινό μεσαίωνα του χρήματος ας δείξουμε οι Έλληνες ότι πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι. Ότι πρέπει να υπάρχει αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, ανάμεσα στους ομοεθνείς, ανάμεσα σε Ευρωπαίους πολίτες που είναι συνεργάτες, φίλοι και πάνω απ’ όλα συνάνθρωποι. Ας πάψουμε επιτέλους να κοιτάμε το συμφέρον μας, και θα δούμε ότι το συλλογικό συμφέρον είναι και το πραγματικό μας συμφέρον. Το ΟΧΙ να γίνει το ΝΑΙ στην Ευρώπη της δημοκρατίας. Σε μια Ευρώπη που το κάθε έθνος θα σέβεται το άλλο και στέκεται αλληλέγγυο όταν κάποιο αντιμετωπίζει δυσκολίες, και δεν το βλέπει υποτιμητικά.

Και σας το γράφω από τη Γερμανία, όπου οι πολίτες πιστεύουν ότι μας δίνουν χρήματα μέσω φόρων. Που πιστεύουν ότι ακούνε από τα ΜΜΕ, αλλά ποιος να τους κατηγορήσει; Τα ίδια πράγματα δεν λένε τα «ελληνικά» ΜΜΕ; Σας το γράφω από καρδιάς και σας ζητώ να πείτε ΟΧΙ στο φόνο του μέλλοντος των παιδιών μας! Γιατί όπως δεν με ένοιαξε ποτέ τι θα συμβεί, αρκεί να μην αλλάξω τις απόψεις μου, έτσι δε με νοιάζει και τώρα και δεν σκέφτομαι τι μπορεί να αντιμετωπίσω εδώ, αν η Ελλάδα γίνει υπαίτιος της διάλυσης του ενιαίου νομίσματος. Αρκεί να ξέρω ότι η χώρα μου είναι και πάλι ελεύθερη, όπως οι εννέα συλλαβές στη σημαία μας μαρτυρούν! Τι να την κάνεις τη ζωή αν δεν είσαι ελεύθερος; Τι ζωή είναι αυτή με δεσμά σκλαβιάς; Έφυγαν οι Τούρκοι και σκλαβωθήκαμε στα δάνεια! Φτάνει πια! Στην αντεπίθεση της …άρχουσας τάξης οι φτωχοί με δυνατή καρδιά έχουν μόνο ένα τρόπο για να πάρουν πίσω την αξιοπρέπειά τους… Να φωνάξουν ΟΧΙ! Για να μείνει ο πρώτος πόλεμος μεταξύ φτωχών - πλουσίων στην κάλπη...


Παύλος Γ. Σφέτσας

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου